Pośpiech chorobą cywilizacji?

Życie w Chicago, to życie w nieustannym pośpiechu, i pogoni. Ucieczka przed ulicznymi bądź autostradowymi korkami, to codzienna zmora. Tu chciałam gorąco współczuć mieszkańcom NY czy LA. Kiedykolwiek spojrzę przed siebie, wydaje mi się, że wszyscy się gdzieś śpieszą. Czy możemy sobie pozwolić na luksus zwolnienia tempa życia? Czy jesteśmy jeszcze w stanie w jakikolwiek sposób kontrolować ten wyścig szczurów? Cała cywilizacja wydaje się być dla nas- ludzkości pułapką: z jednej strony mamy coraz więcej dóbr, z drugiej zaś nie mamy czasu, wolne chwile uciekają nam przez palce, coraz mniej czasu spędzamy ze swoją rodziną... Co zrobić, żeby zatrzymać tę niekończącą się gonitwę? Czy pośpiech można nazwać chorobą cywilizacji?
 

Kwadratura koła.

Mieć czy być? To zdaje się być jednym z wielu pytań dzisiejszej ludzkości. W zasadzie ludzie, którzy chcą coś w swoim życiu osiągnąć, nie mają wyboru, wybierają mieć, żeby kiedyś być. Wiąże się z tym wiele wyrzeczeń, poświęcamy swój czas na zdobycie wiedzy, zawodu, umiejętności czy też po prostu zostajemy w pracy większość swojej doby. Powtarzamy niejednokrotnie: żeby doba była o kilka godzin dłuższa... Wtedy zapewne poprzeczka naszych obowiązków w codziennym życiu poszłaby w górę i znowu marzylibyśmy o dłuższej dobie. Typowa kwadratura koła.
Nasze pokolenie, to pokolenie ludzi przywiązanych do czasu - ciągle gdzieś pędzimy i na nic nie mamy czasu, całe nasze życie mija w pośpiechu, z którym nic nie są w stanie zrobić. A może da się jednak tego uniknąć? Znajoma opowiadała mi o sąsiedzie, który każdą wolną chwilę spędzał nic nie robiąc, leżąc w łóżku i odpoczywając. Podobno irytowało go to okropnie, jeśli ktoś mu ten spokój mącił-:) Jest to jakaś forma oszukania czasu, czy jednak coś nam przynosząca? Chcąc zapewnić sobie i swojej rodzinie lepszy byt, a swoim dzieciom lepszy lub przynajmniej normalny start w życiu, robimy co możemy, podejmujemy się różnych prac. Nieraz dobrze płatna praca jest tak daleko, że sam dojazd w jedną stronę zajmuje nam dobrze ponad godzinę(nie uwzględniając korków). Nie na darmo istnieje powiedzenie: "Czas to pieniądz".

W wietrznym mieście powoli poruszają się jedynie emeryci i turyści. Kiedy widzę osobę w średnim wieku i w pełni sił wykonującą jakąś czynność powoli(co muszę szczerze przyznać, nie często mi się zdarza widywać), jestem dziko poirytowana, rozdrażniona i najchętniej dałabym jej "na przyspieszenie". Wiem, że to nie jest zachowanie normalne. Kiedy widzę codziennie masę gnających gdzieś ludzi, wpadających w tym biegu w oszołomstwo, nie zastanawiam się dlaczego wszyscy tak robią. Kiedy więc widzę osobę w pełni zdrowia z powolnymi ruchami - zastanawiam się czy czasem ona jest normalna? Dlaczego się nie spieszy? Jak można tak normalnie, bez pośpiechu żyć? Ja już chyba nie umiem, odzwyczaiłam się, wszędzie jestem biegiem, szybko- tak, jak wszyscy dookoła mnie. Ostatnio zastanawiałam się nad tym dlaczego-pomimo zmęczenia- niejednokrotnie nie mogę zasnąć. Nawet rozpędzony pociąg potrzebuje dobrej chwili na wyhamowanie...

 

Korek.

Czas w historii ludzkości.

W historii ludzkości możemy doszukać się wielu wyznaczników czasu. Już w epoce lodowcowej myśliwi wykonywali nacięcia na drewnie lub kościach, przypuszczalnie oznaczające kolejne dni pomiędzy fazami Księżyca. Babilończycy i Egipcjanie wynaleźli kalendarz, starożytni Grecy i Rzymianie używali zegarów słonecznych i wodnych do pomiaru czasu.
Czy według teorii Einsteina czasoprzestrzeń rzeczywiście jest czterowymiarowa, a jej czwartym wymiarem jest czas?
Jak to jest, że im więcej mamy do zrobienia tym lepiej potrafimy zagospodarować naszym czasem... Jak to jest możliwe, że w momentach pośpiechu wydaje nam się, że czas gna jak szalony, kiedy jednak na coś oczekujemy, zegarek jakby zwalniał...
Albert Einstein powiedział:
"Znane są tysiące sposobów zabijania czasu, ale nikt nie wie, jak go wskrzesić."

 

Pośpiech to pojęcie względne...

Podczas mojego wakacyjnego pobytu w Polsce w 2004 roku byłam świadkiem budowania domu przez dosyć wysokiej jakości ekipę budowlaną. Lubię obserwować otaczającą mnie rzeczywistość i wyciągać wnioski. I takie właśnie nasunęły mi się myśli po kilkudniowym obserwowaniu ekipy budowlanej w Polsce. Ten sam robotnik budowlany, powiedzmy z tym samym doświadczeniem, w tym samym wieku, urodzony w tym samym kraju buduje dom z nieporównywalnie szybszą prędkością w Chicago niż w Białymstoku. Zapewne gdybym odwiedziła Niemcy, Belgię, Irlandię czy też inne kraje, gdzie przebywają Polacy w celu zarobkowym, mogłabym zrobić cały wykres szybkości pracy.  Czy można powiedzieć: Jaka płaca, taka praca czy bardziej adekwatne byłoby w przypadku tychże pracowników: Mądry Polak umie szanować pracę:)
Stałam z boku obserwując przeklinania "budowlańców", którzy przekomarzali się ze swoim zwierzchnikiem, że szybciej nie mogą. Oczami wyobraźni widziałam tych samych Polaków w Chicago: z całą pewnością mogliby-:) To taka moja refleksja i dygresja zarazem do wszystkich, którzy w Polsce mówią, że ich tempo życia jest szalone, oczywiście w życiu są wyjątki... Mało kto w Polsce podejmuje się prac na 2, 3 etaty i do tego musi być nadal wydajny jako pracownik.
Opisuję to z premedytacją, zdając sobie przy tym sprawę, że powyższe porównanie nie musi spodobać się Czytelnikowi w Polsce, jednak moim zamiarem na tej stronie jest przedstawienie życia emigracyjnego takiego, jakim jest naprawdę...
 

Wasze komentarze:

 

Dodaj swój komentarz:

Powrót do strony wszystkich artykułów ...

Tekst napisany 23 marzec 2009 przez Szara- Małgorzata Dosla.