Marcin Mateusz Borowski

Byliśmy szczęśliwą rodziną kiedy w wieku 16 lat Marcin zachorował. Nasz świat runął, w domu została 4 letnia Zuzia z babciami a my (rodzice i Marcin) na 9 miesięcy „zamieszkaliśmy” w szpitalu w Warszawie. Leczenie od początku obarczone było powikłaniami. Marcin po operacji przeszedł także chemio – i radioterapię. Po powrocie do domu z problemami zostaliśmy praktycznie sami. Na szczęście Marcin (nieraz przez łzy żartowałam, że jest jak „Pudzian” albo Terminator) powracał do nas pokonując powoli wszystkie przeszkody. Nauczył się na nowo mówić, obsługiwać lewą ręką telefon, komputer.
Bardzo ciężko codziennie ćwiczył z rehabilitantami, żeby wrócić do dawnej formy.
Nawet teraz, kiedy znów ma problemy zdrowotne, Marcin uczy się angielskiego, ćwiczy i nie poddaje się.
Marcin ma bardzo ograniczone możliwości ruchowe, nie chodzi, może siedzieć tylko w specjalnym wózku, ma jedynie w miarę sprawną lewą rękę, niewyraźnie mówi. Poza pobytami w szpitalu, syn przebywa w domu. Staramy się umożliwić Marcinowi powrót do dawnej formy dzięki zorganizowaniu codziennej rehabilitacji, indywidualnego nauczania, zajęć z logopedą, skompletowaniu niezbędnego sprzętu.

Leczenie i rehabilitacja Marcina są jednak kosztowne. Syn cały czas musi przyjmować leki. Niezbędne są też regularne zakupy środków opatrunkowych, dezynfekcyjnych, higienicznych itp. Pieniądze potrzebne też są na wyjazdy i pobyt w Klinice Onkologii w CZD w Warszawie i turnusy rehabilitacyjne.

A przed chorobą:

Marcin rozpoczął naukę w klasie menadżerskiej I LO jednego z najlepszych w mieście. Zawsze lubił się uczyć, był sumienny i obowiązkowy. W gimnazjum był w klasie z rozszerzonym francuskim ( 6 godz. tygodniowo a ocena też 6), na świadectwach zawsze biało - czerwony pasek. Przeczytaj więcej na stronie Marcina.

Strona Marcina Borowskiego, gdzie znajduje się więcej informacji...

Buttony do strony Marcina:
(o wymiarach 88x31 pikseli)

Karolina Wrześniewska

Karolina była najzwyklejszą w świecie siedemnastolatką. Miała swoje mniejsze i większe troski, miała też swoje osobiste sukcesy. Nie przypuszczała nawet, że największa z trosk, jakikolwiek największy dotychczasowy kłopot, okażą się nic nie znaczącymi epizodami w jej życiu.

Karolina czuła ból w okolicy kolana prawej nogi, który z czasem stawał się coraz brardziej dokuczliwy. Karolina przygotowywała się do egzaminu gimnazjalnego, więc wizytę u lekarza przekładała z dnia na dzień. Niestety, wydarzył się wypadek - schodząc po szkolnych schodach, na skutek podzwonkowej bieganiny, popchnięta niechcąco złamała nogę. Chirurg rozpoznał złamanie patologiczne. Wizyta u specjalisty sprawiła, iż ten kwietniowy dzień stał się najtrudniejszym momentem w jej młodym życiu. Diagnoza była nieubłagana - nowotwór - a konkretnie kostniakomięsak kości udowej. Obecnie z przerzutami do płuc...

Nie wiem i Wy zapewne również nie wiecie, jak w takiej chwili czuje się osoba, która słyszy takie słowa. Od mamy Karoliny dowiedziałam się, jaki był to dla niej cios. Zastanawiała się - dlaczego to właśnie na jej drodze stanęła choroba, dlaczego właśnie to ona musi walczyć z nowotworem. Pojawiły się chwile zwątpienia. Karolina nie chciała walczyć o siebie, chciała poddać się chorobie.

Karolina to dobra córka, dobra koleżanka, dobry człowiek, a przekazane dobro do dobrych ludzi wraca. Do Karoliny też wróciło. Trafiła na wspaniałych lekarzy. Dzięki uporowi i cierpliwości oraz podejściu doktora Bartosza Pachuty zaczęła w końcu dopuszczać do siebie myśl o operacji, o której swojego czasu nie chciała nawet słyszeć.

Strona Karoliny Wrześniewskiej, gdzie możesz przeczytac więcej...

Button do strony Karoliny:
(o wymiarach 88x31 pikseli)